İğneada, kamp cenneti.

  Yoğun geçen bir yaz çalışma temposundan bunalmış bir halde arkadaşım Ali ile bir sohbet esnasında çıktı İğneadaya gitme fikri. Herşeyden uzaklaşıp hamaklarda birkaç gün geçirmek istemiştik sadece. Motosikletler, çadırlar, yüzme takımları, hamaklar ve sırt çantaları, herşey hazırdı. Saat sabahın dördü ve yolculuk bizi bekliyordu. Oldukça heyecanlıydık. Bu küçük iki tekerlekli araçlarla uzun bir yol katedecektik, ve yolda bizi neler bekliyordu kimse bilemezdi. İlk durak Saray'da küçük bir lokantada kahvaltı ettik. Depolarımızı benzinle doldurduktan sonra Kıyıköye doğru yöneldik. Bu şekilde ana rotamızdan sapmış olduk ama amacımız mümkün oldukça fazla yeri gezmekti. Ormanın içinde süzülen yolda ilerlemek inanılmaz zevkliydi. Istranca ormanların güzellikleri görmeye değerdi. Kıyıköye vardığımızda fenerin altındaki manzaraya baka kaldık. Karadeniz güzelliğile büyülerken kasveti de bir okadar içimize işledi.
  
 Arkadaşım Ali ve Kıyıköyden geçerken yakaladığımız manzaralar 

Çok fazla kalmadık o kıyıda. Oldukça sessiz bir gün geçiriyordu kıyıköy rıhtımı. Yol bizi bekliyordu. Bir sonraki hedefimiz Vize' idi. Burada inişli çıkışlı ve bol virajlı yollar bizi bekliyordu. Motorların sesi neredeyse kayboluyordu ağaçların arasında ve yarattıkları gürültü bile tuhaf bir huzur veriyordu insana. Bazen sadece etrafa daha iyi bakınabilmek için mola verdiğimiz oluyordu. .  4 saat oyalayan gaz teli arızasından sonra ancak çıktık Vize’den. Poyralı kavşağından Demirköye doğru yöneldik.   Nihayet o meşhur Demirköy yokuşuna vardık. Aynen televizyonlarda çıkan haberlerde olduğu gibi, yol yokuş aşağı gözükmesine rağmen motosikletlerimiz oldukça zorlanıyordu. Bu yokuş hakkında birçok söylemler ve açıklamalar yapılmış olsada  şahsi kanaatim etraftaki dağların eğilimi ve yolun açısı bir göz yanılgısına yol açtığıdır. Motorların zorlanmasından bahsettim ama yolun bu noktasına kadar aslında hafif bir yolculuk geçirmişiz diyebilirim. Demirköyden sonra sonu bitmek tükenmek bilmeyen bir tırmanış ve baş döndürücü virajlar geliyor.  Rakım yükseldikçe havanın seyrekliğini ilk kulaklarımız hissediyordu. Arada bir yutkunmak zorunda kalıyorduk.  Yolların mıcırlı olması da işin çabası. İki tekerlekli araçlarla bu iş zevkli olduğu kadar gergin anlar da yaşatabiliyor. Bu yokuşların sonunda sizi çok güzel bir tepe ve kaynağından akan buz gibi serin bir çeşme bekliyor. İnsanlar bu çeşmeyi çok güzel bir yere yerleştirmişler diye düşündüm, yolun hangi yönden gelirse gelsin herkes yokuşlardan yorulmuş olacaktı oraya varana kadar. Mola vermek için mükemmel bir yer.  Ormanın içindeki banklarda kısa bir kahvaltı yaptıktan sonra tekrar yola devam ettik. Artık yokuşlardan aşağı gitme zamanıydı. Tırmanışta hararet yapan motosikletlerimiz oldukça uzun bir mesafeyi kapalı kontakla atlattılar. Ormanın içinde, yüksek meşe ağaçların arasında ilerlemek insanın içini huzur verici bir duyguyla kaplıyor. Arada bir yolumuza çıkan başıboş gezinen ineklere karşı dikkatli olmanızı tavsiye ederim. Nitekim yollarda bunların tabelasını göremezsiniz.
 Gün batmadan önce hedefimize ulaşmıştık. İğne ada ayaklarımızın altındaydı. Küçük ve şirin bir yere benziyordu, önünde deniz arkasında orman ortasında ise upuzun bir kumsal. Biraz turladık çarşısında ve birkaç parça eksik olan malzemelerimizi marketlerden temin ettik.  İğneadanın merkezi oldukça hareketliydi. Ankradan gelen sekiz motosikletliye bile rastladık. Market sahibiyle askerlik muhabbetine tutulduk. Sahilde uygun kamp alanlarını bize tarif etti. En iyi alan Öğretmenler Kampı ‘na ait ama isimden anlaşılacağı gibi yer ayırtmak zor, öğretmen olmak gerek. Neyse ki hemen yanında ücretli bir başka kamp alanı varmış, ihale usulü ile her sene belediye tarafından devredilen bir arazi. Oraya gitmeye karar verdik. Ücretsiz kamp alanların ücretlilere nazaran bazı dezavantajları var. Örneğin ücretli kamplarda olduğu gibi tuvalet, banyo, büfe veya restoran bulamazsınız. Ayrıca eşyalarınızın güvenliği tamamen sizin üzerinizde. Kamp görevlisiyle 5 günlüğüne anlaştıktan hemen sonra çadırımızı kurmaya başladık. Ağaçların arasında güzel bir yer seçtik. Çadırı kurar kurmaz dolu yağmaya başladı. Fındık büyüklüğündeki buz taneleri her tarafa saçıldı. Şansımıza çok uzun sürmedi bu buz bombardımanı. Doludan sonra hava inanılmaz sakinleşti. Ama bu sakinlik sadece akşama kopacak fırtınanın habercisiydi. O gece Kara denizdeki fırtına yüzünden İğneada limanına tam 7 gemi demir attı. Sonraki günlerde hava oldukça güzeldi. Hatta kamp işletmecisi Karadenizin böyle dalgasız haline çok nadir şahit olduğunu söyledi.  Sonraki kamp günlerimiz balık yemek, sabah gün doğuşunda kahvaltı etmek, denize dalmak ve ormanda gezinmekle geçti. En özlediğim anlar kamp ateşinin etrafında çupraların pişmesini beklerken yapılan sohbetlerdir. Karadeninizi bu küçük cenneti hala kendi güzelliğini korumaya devam ediyor. Hayatınızda en az birkere ziyaret etmeniz gereken yerlerden birtanesi diye düşünüyorum. Son olarak iğene ada hakkında daha derinlemesine bilgi edinmek isteyenlere aşağıda faydalı olabilecek bazı bağlantılar ve bilgiler sunuyorum. 

  Bir yer düşünün ki doğanın içinde kafanızı dinleyebileceğiniz sakinlik ve dinginlikte. El değmemiş. İsteyen ava çıkabilir, isteyen dağlarında gezinebilir. İsteyen göllerinde tekne sefası yapar, isteyen balık avlar. Klasik deniz tatili sevene de 10 kilometrelik uzun sahillerde güneşlenme imkanı. Üstelik de altın zerreciklerinin üzerinde. Yalnış duymadınız, kumların arasındaki gerçek altın zerrecikleri...  (Nerelerde konaklanır?, Nasıl Ulaşılır?, Ne yenir?, Neler yapabilirsiniz?, Av merkezi... )
Devamı>>

Wiki pediya İğneada hakkında ne diyor... (Tarih, Ekonomi, Nüfus)
Devamı>>